Freedom Club

Communiqué van de Unabomber (NL)

Uit: New York Times, woensdag 26 april 1995.

DIT IS EEN BOODSCHAP van de terroristische groepering Freedom Club.

Afgelopen december hebben we Thomas Mosser opgeblazen, omdat hij in de directie zat van Burston-Marsteller. Burston-Marsteller heeft zich schuldig gemaakt aan diverse wandaden. Het bedrijf heeft onder andere meegeholpen het imago van Exxon op te poetsen na het incident met de Exxon Valdez. Maar we hebben onze aanslag op Burston-Marsteller eigenlijk niet zozeer gepleegd vanwege specifieke wandaden, als wel op algemene gronden. Burston-Marsteller is zo ongeveer de grootste organisatie op het gebied van public relations.

Dat betekent dat zij actief zijn in het ontwikkelen van technieken om opvattingen van mensen te manipuleren. Vooral om die reden, en niet zozeer vanwege hun optreden in specifieke gevallen, hebben we een bom gestuurd naar een directielid van deze onderneming.

In sommige nieuwsberichten is ten onrechte gesteld dat wij aanslagen zouden plegen op universiteiten en geleerden. We hebben niets tegen universiteiten of geleerden als zodanig. Alle mensen van universiteiten op wie we een aanslag hebben gepleegd, waren specialisten op technische gebieden. (Wij beschouwen bepaalde gebieden van de toegepaste psychologie, zoals gedragsbeïnvloeding, als technische gebieden.) We zouden niet willen dat er ook maar iemand denkt dat we graag letsel willen toebrengen aan hoogleraren die zich wijden aan archeologie, geschiedenis, literatuur of dergelijke onschuldige materie. De mensen op wie wij het hebben gemunt, zijn natuurwetenschappers en ingenieurs, vooral op doorslaggevende gebieden als informatica en genetica. Bij de bom die was geplaatst op de Business School aan de Universiteit van Utah is het een en ander misgegaan. We zullen niet zeggen wat er precies is misgegaan, omdat we de FBI geen aanwijzingen willen geven. Er is niemand gewond geraakt door die bom.

In onze vorige brief aan deze krant noemden we onszelf anarchisten. Aangezien ‘anarchist’ een vaag begrip is, dat wordt gebruikt voor verschillende maatschappijopvattingen, is een nadere uitleg nodig. We noemen onszelf anarchisten omdat ons ideaal is om de gehele samenleving op te delen in zeer kleine, volkomen autonome eenheden. Helaas is ons niet duidelijk hoe we dat doel zouden kunnen bereiken, dus we hebben het op de lange baan geschoven. Ons doel op de korte termijn, dat volgens ons in de komende decennia verwezenlijkt zou kunnen worden, is de vernietiging van het wereldwijde industrieel systeem. Door middel van onze bomaanslagen hopen we in de industriële samenleving de maatschappelijke instabiliteit te bevorderen, anti-industriële ideeën te propageren en iedereen die het industrieel systeem haat een hart onder de riem te steken.

De FBI heeft geprobeerd deze bomaanslagen af te doen als het werk van een eenzelvige gek. We zullen geen tijd verspillen aan de vraag of we gek zijn, maar we zijn in ieder geval niet eenzelvig. Om veiligheidsredenen zullen we niet onthullen hoeveel leden onze groep heeft, maar wie de moeite neemt om de bladen van anarchisten en van de radicale milieubeweging te lezen, zal zien dat de oppositie tegen het industrieel-technologisch systeem wijdverbreid is en nog steeds groeit.

Waarom maken we onze doelstellingen nu pas bekend, terwijl we zo’n zeventien jaar geleden onze eerste bom al hebben gemaakt? Onze eerste bommen hadden te weinig rendement om de aandacht te trekken van een groot publiek, of om mensen met een afkeer van het systeem een hart onder de riem te steken. De ervaring leerde dat buskruit-bommen die klein genoeg waren om onopvallend te worden vervoerd, te krachteloos waren om veel schade aan te richten, dus we namen een paar jaar de tijd om wat dingen uit te proberen. In die tijd hebben we geleerd hoe we staafbommen moesten maken die wél krachtig genoeg waren, en we hebben die bij diverse geslaagde en een aantal niet geslaagde bomaanslagen gebruikt.

[Passage weggelaten in oorspronkelijke publikatie op verzoek van de FBI: waarschijnlijk ontwerpdetails van een hulpmiddel om eisen kracht bij te zetten.]

Nu we niet meer gebonden zijn aan metalen buizen voor onze explosieven, kunnen we onze bommen de grootte en vorm geven die we zelf willen. We zijn er vrij zeker van dat we weten hoe we de kracht van onze explosieven kunnen vergroten, en het aantal batterijen dat nodig is om ze te laten afgaan kunnen verkleinen. Zoals we net al zeiden, denken we nu ook te beschikken over effectiever fragmentatiemateriaal. We verwachten dan ook dat we dodelijke bommen in steeds kleinere, lichtere en onschuldiger uitziende pakjes kunnen verpakken. Aan de andere kant denken we dat we veel grotere bommen kunnen maken dan we ooit gemaakt hebben. Met een aktetas of een reiskoffer vol explosieven zouden we in staat moeten zijn om de muren van behoorlijk grote gebouwen weg te blazen.

We zijn dus duidelijk in staat om heel wat schade aan te richten. En het ziet er niet naar uit dat de FBI ons op korte termijn in de kraag zal grijpen. De FBI is een lachertje.

De mensen die al die onzin over groei en vooruitgang aan ons opdringen, verdienen het om streng te worden gestraft. Maar uiteindelijk is het ons er niet om te doen om hen te straffen, maar om ideeën te propageren. We worden het trouwens een beetje zat om bommen te maken. Er is weinig lol aan om al je avonden en weekenden te spenderen aan het klaarmaken van gevaarlijke mengsels, het vervaardigen van ontstekingsmechanismen uit stukken metaal, of het afstropen van de sierra’s op zoek naar een plek die afgelegen genoeg is om een bom uit te proberen. Daarom doen we een voorstel. We beschikken over een uitvoerig artikel, van 29.000 tot 37.000 woorden, dat we gepubliceerd willen zien. Als u het volgens onze eisen publiceert, zullen we voorgoed afzien van verdere terroristische activiteiten. Het moet worden gepubliceerd in de New York Times, Time of Newsweek, of in een ander veelgelezen, landelijk verspreid blad. In verband met de lengte zal het naar we aannemen in afleveringen moeten verschijnen. Het mag ook worden gepubliceerd in de vorm van een boekje, maar voor dat boek moet dan veel reclame worden gemaakt en het moet in het hele land en ook op een aantal plaatsen in het buitenland tegen een redelijke prijs in de boekhandel verkrijgbaar zijn. Wie het materiaal wil uitgeven, heeft er zes maanden lang de exclusieve rechten op en mag de eventuele winst in eigen zak steken. Na die zes maanden vanaf de eerste verschijningsdatum van het artikel of boek moet het openbaar bezit worden, zodat iedereen het kan reproduceren of publiceren. (Als het materiaal in afleveringen wordt gepubliceerd, wordt iedere aflevering zes maanden na verschijning openbaar bezit.) We moeten het recht krijgen om elk jaar, tot drie jaar na het verschijnen van ons artikel of boek, drieduizend woorden te publiceren in de New York Times, Time of Newsweek om iets aan ons artikel toe te voegen, onze visie te verduidelijken of te reageren op kritiek.

Het artikel zal niet expliciet oproepen tot geweld. Er zal onvermijdelijk impliciet uit blijken dat wij geweld soms noodzakelijk achten, aangezien wij de industriële samenleving willen elimineren en zelf geweld gebruikt hebben om dat doel te bereiken. Maar het artikel zal niet expliciet oproepen tot geweld. Er zal ook niet in worden gepleit voor het omverwerpen van de regering van de Verenigde Staten en er zal niets obsceens in staan of iets anders waarvan u de publikatie als onaanvaardbaar zou kunnen beschouwen. Hoe kunt u weten dat we ons zullen houden aan onze belofte om van terrorisme af te zien als aan onze voorwaarden wordt voldaan? Het zal in ons eigen voordeel zijn om onze belofte na te komen. We willen steun krijgen voor bepaalde ideeën. Als we onze belofte breken, zullen mensen hun respect voor ons verliezen en minder geneigd zijn om onze ideeën te accepteren.

Op ons aanbod om van terrorisme af te zien maken we op drie punten een voorbehoud. Ten eerste: Onze belofte geldt pas als alle delen van het artikel of het boek zijn verschenen. Ten tweede: Als de autoriteiten erin zouden slagen om ons op te sporen en er een poging wordt gedaan om iemand van ons te arresteren, of zelfs maar te ondervragen in verband met de bomaanslagen, behouden we ons het recht voor om geweld te gebruiken. Ten derde: We maken onderscheid tussen terrorisme en sabotage. Met terrorisme bedoelen we acties die zijn ingegeven door de wens om de ontwikkelingen in een samenleving te beïnvloeden, en die erop gericht zijn om mensen letsel toe te brengen of te doden. Met sabotage bedoelen we acties vanuit dezelfde motivatie die erop zijn gericht om eigendommen te vernietigen zonder mensen letsel toe te brengen. Ons aanbod is dat we beloven af te zien van terrorisme. We behouden ons het recht voor om sabotage te plegen.

Het is misschien maar goed dat het mislukken van onze eerste aanslagen ons ervan heeft weerhouden om indertijd openbare uitspraken te doen. We waren toen nog erg jong en onbezonnen.

Door de jaren heen hebben we net zoveel aandacht besteed aan de ontwikkeling van onze ideeën als aan het ontwikkelen van bommen, en we hebben nu echt iets serieus te melden. We hebben ook het gevoel dat de tijd er nu echt rijp voor is om anti-industriële ideeën te presenteren.

Wilt u ervoor zorgen dat het antwoord op ons aanbod uitgebreid in de media aan de orde komt, zodat we het niet over het hoofd zullen zien. Maak vooral goed duidelijk waar en hoe ons materiaal zal worden gepubliceerd en hoe lang het duurt voordat het in druk verschijnt als we het manuscript eenmaal hebben ingestuurd. Als het antwoord bevredigend is, zullen we het manuscript voltooien en het u toesturen. Als het antwoord onbevredigend is, beginnen we met het maken van onze volgende bom. We moedigen u aan om deze brief te plaatsen.

Freedom Club  

Leave a Reply

Theme by Anders Norén